Archive for بو علی قلندر

یا الہٰی چشم بینائی بدہ

یا الہٰی چشم بینائی بدہ
در سرم از عشق سودائی بدہ
آتش افگن در دلم مانند طور
شعلہ برخیز دو گرد و زنگ دور
سالہا شد از تو می خواہم ترا
حاجتم را چوں نمی سازی روا
از لسان الغیب ایں گردد نوید
از در توکس نہ گشتہ نا امید
ہر کہ باشد ہمیت امید وار
شاہد مقصود باید در کنار
اے خدائے من بہ حقِ مصطفیٰ
از طفیلِ حرمتِ آلِ عبا‘
روزِ محشر دار ما آلِ رسول
از طفیلِ مبتلاں گردد قبول

ہیچ میدان کہ اصلِ عشق چیست

ہیچ میدان کہ اصلِ عشق چیست
عشق را از حسنِ جاناں زند گیست
عشق چوں جبرئیل در معراج حسن
برسر عاشق نہد صد تاج حسن
عاشق و معشوق گردند ر دویک
ہم توئی معشوق و عاشق نیست شک
اے کہ گشتی واقف از اسرارِ عشق
نہ قدم مردانہ اندر کارِ عشق
سر بر آدر زیر پائے عشق نہ
بعد ازاں سر در ہوائے عشق نہ
عشقبازی نیست کار بو الہوس
خام طبعاں حاضرا مذہمچوں مگس
گر کنی جاں را تو بر جاناں نثار
در عوض یک جاں دہد صد جاں نگار
کشتگانِ عشق را جانِ دگر
ہر زماں از غیب احسانِ دگر

یار رامی بیں تو در ہر آئینہ

یار رامی بیں تو در ہر آئینہ
سوز و سازِ اوست در ہر طنطنہ
ہرچہ آید درِ نظر از خیر و شر
جملہ ذاتِ حق بود اے بے خبر
اوست در ارض و سماء لا مکاں
اوست در ہر ذرہ پیدا و نہاں
پاس دار انفاس اے اہلِ خرد
تا ترا ایں فاصلہ منزل برد
اوست پیداؤ نہان و آشکار
جلوہ ہا کر دست در ہر شے نگار
ہوش دردم دار اے مردِ خدا
یک نفس یک دم معاش از حق جدا
ففی گرداں از دلِ خود ما سوا
تانہ گنجد دردلت غیر از خدا
زنگِ دل از صیقلِ لا پاک کن
سینہ با تیغِ محبت چاک کن
اسم ذاتِ اوچو بر دل نقش بست
سکۂ ضرب محبت خوش نشست
گشت چوں بر نقشِ دل نقشِ الہ
غیر نقش اللہ را اے دلِ مخواہ
چوں شوی فانی تو از ذکر خدا
راہ یابی در حریم کبریا
چوں بمانی با خدا یابی وصال
خویش را گم ساز اے صاحب کمال
ہر کہ شد در بحر عرفاں آشنا
ذرّہ ذرّہ قطرہ و انداز خدا

مرد باید تانہد بر نفس پا

مرد باید تانہد بر نفس پا
بگذرد از شہوت و حرص و ہوا
دست ہمت را بر افرازد بلند
نفس را چوں صید آرد در کمند
دست را کوتاہ ساز داز ہوس
بشکند با چنگِ ہمت ایں قفس
گر خوری یک لقمہ از وجہ حلال
نور تابد بردل از مہر کمال
گرشوی از لقمۂ شبہ نفیر
نفس را سازی بفضلِ حق اسیر
دل شود روشن زنور آئینہ دار
برتو اندازو در آئینہ نگار
چوں کشائی چشم ما اہل یقیں
ہر طرف تاباں جمالِ یار بیں

دل چو آلو دست از حرص و ہوا

دل چو آلو دست از حرص و ہوا
کے شود مکثوف اسرارِ خدا
صد تمنا درد لست اے بوالفضول
کے کند نور خدا در دل نزول
دین و دنیا ہر دو کے آید بدست
ایں فضولیہا بکن اے خود پرست
بر تو قسمت مبر سد اے بے خبر
پس چرا قانع نہ بر خشک و تر
حرصِ تو دلق قناعت پارہ کرد
نفسِ امارہ ترا اوارہ کرد‘
ہست دنیا پیر زال و پر فریب
می کند پیر و جواں را بے شکیب
عارفاں دادند اوراصد طلاق
ہر کہ عاشق شد بردا و گشت عاق
ایں سخن در گوش داری اے جواں
مولوی گفتہ زروے امتحاں
’’ہم خدا خواہی دہم دنیاے دون
ایں خیال است و محال است و جنوں‘‘

زہد و تقویٰ چیست اے مرد فقیر

زہد و تقویٰ چیست اے مرد فقیر
لا طمع بودن ز سلطان و امیر
زہد و تقویٰ نیست ایں کز بہر خلق
صوفی باشی و پوشی کہنہ دلق
شانہ و مسواک و تسبیح ریا
جبہ و دستار و قلب بے صفا
پیش و پس گردد مرید نا خلف
چوں خرابلہ پے آب و علف
چوں بہ بینی چند کس بیہودہ گرد
خویش را گوئی منم مردانہ مرد
دام اندازی براے مرد و زن
خویش را گوئی منم شیخ زمن
وعظ گوئی خود نیاری در عمل
چشم پوشی ہمچو شیطان دغل
مکرو تلبیس و ریا کارت بود
ہر نفس شیطان ترا یارت بود
چوں شوی استادہ از بہر نماز
دل بود درگا و خر اے حیلہ ساز
آں نماز تو شود آخر تباہ
فکر باطل ہاکند رویت سیاہ
چوں در ایمانت قنداً خر قصور
ہاں چرا خوانی نماز بے قصور
برمصلا چوں نشینی قبلہ رو
چشم پوشی دل بود جائے گرد
خادمان گویند ایں شیخِ زماں
چشم پوشیدہ ست از خلق و جہاں
شیخ را لاہوت باشد منزلش
شد فنا ذاتِ بقا شد حاصلش
ایں خوشامد گوی چندیں ابلہاں
رہز نانند رہز نانند رہزناں
از ستایش خویشتن را گم مکن
عیب خود بیں عیب بر مردم مکن
اے گرفتار آمدی در بند نفس
نفس کافر رابکش بشکن قفس
تاکنی پرواز سوے اصل خویش
جاکنی در آشیانِ وصلِ خویش

ہم چو آئینہ نما عکس نگار

ہم چو آئینہ نما عکس نگار
تا نماید جلوہ رخسار یار
صاف کن آئینہ دل از غبار
آتشی زن در دل این بیقرار
رہ نما اے ہادی راہ ہدا
زانکہ ہستی در حقیقت رہ نما
گر نگردی طالبان را دستگیر
طالبان ہر گز نہ گیرند دست پیر
از تو روشن کوکب ایمان من
پردہ بردار از رخ جانان من
در سخن شد عندلیب بانوا
گفت بشنو تا بگوئیم راز ہا
آفریدہ حق مرا از نور ذات
تاشناسم ذات اورا از صفات
بودہ ام در باغ وحدت بے نشاں
چون بکثرت آمدم گشتم عیان
ہیچ میدانی پس این پردہ کیست
نغمہ چنگ و رباب و عود چیست
دید حسن خویش باچشم شہود
خود تجلی کرد در بلک وجود

غرق بودی در محیط ذات پاک

غرق بودی در محیط ذات پاک
از تو روشن شد مرا این تیرہ خاک
اے کہ بودی در حریم لامکان
چو جدا گشتی بگو راز نہان
پاک بودی در حریم کبریا
از چہ پیدا شد ترا حرص و ہوا
خوش خرامیدی تو از کتم عدم
خوش نہادی بر سر مستی قدم
گاہ در دوزخ روی سازی مقام
گاہ در جنت روی اے خوش خرام
کہ کنی جلوہ در اقلیم فنا
کہ روی در عالم ملک بقا
جان من بامن بگو اسرار خویش
چشم دل روشن کن از دیدار خویش
آفریدہ حق ترا از جنس جان
از تو افتادست شود اندر جہان
باز گو با ما سخن اے اہل راز
از حقیقت غلغل افگن در مجاز
خاک افشاں بر سر نفس لعین
چشم دل روشن کن از نور یقین

« Older Entries