Archive for امیر خسرو

وہ گئے بالم وہ گئے ندیو کنار

وہ گئے بالم وہ گئے ندیو کنار
آپ پار اتر گئے ہم تو رہے اروار
بھائی رے ملا جو ہم کو پار اتار
ہاتھ دیونگی مندرا گلے کا دیونگی ہار
دیکھ میں اپنے حال کوں روؤں زار و زار
بے کن دتتا بہت ہیں، ہم ہیں اوگنہار
بابل بھیجی ہیں ونج کون نانداں کوں پھول
ہوجھا پنجہ دھاجیا نا لاہا مول
چکوا چکوی دو جنے ان کو مارو نہ کو
اوہ مارے کرتار کے رین بچھوڑی ہو
سچ وجہتی دیکھ کے روؤں میں دن رین
پیا کرتی میں پھروں پل بھر سکھ نہ چین
سیسہ نار بن سکھ سیویں کننان کو گل لاء
میں دکھیاری جنم کی دوکھی گئی بہاء
تازی چھوٹا دیس میں قصبے پڑی پکار
دروازے دبتے رہ گئے نکس گئے اسوار
گوری سوئے سیج پر مکھ پر ڈارے کیس
چل خسروؒ گھر آپنے سانجھ پڑی چھوندیس

یہ رنگینی نوبہار

یہ رنگینی نوبہار
اللہ اللہ اللہ اللہ
یہ جام مے خوشگوار
اللہ اللہ اللہ اللہ
اُدھر ہیں نظر میں نظارے چمن کے
ادھر روبرو رُوئے یار
اللہ اللہ اللہ اللہ
یہ رنگینی نوبہار
اللہ اللہ اللہ اللہ
اُدھر جلوۂ مضطرب توبہ توبہ
اِدھر یہ دل بے قرار
اللہ اللہ اللہ اللہ
یہ رنگینی نوبہار
اللہ اللہ اللہ اللہ
وہ لب ہیں کہ ہے وجد میں موجِ کوثر
وہ زلفیں ہیں یا خلدزار
اللہ اللہ اللہ اللہ
یہ رنگینی نوبہار
اللہ اللہ اللہ اللہ
میں اس حالتِ ہوش میں مست و بے خود
وہ مستی میں بھی ہوشیار
اللہ اللہ اللہ اللہ
یہ رنگینی نوبہار
اللہ اللہ اللہ اللہ
یہ جام مے خوشگوار
اللہ اللہ اللہ اللہ

آن دل بہ چہ کار آید کان خائنہ تو نبود

آن دل بہ چہ کار آید کان خائنہ تو نبود
وان موی چہ بندد دل، گرشاننہ تو نبود
آنکو سر تو دارد، پس از سر خود ترمد
دیواننہ خود باشد، دیواننہ تو نبود
خوابِ اجلم گیرد از غایت بیخوابی
گر مونس من ہر شب افساننۂ تو نبود
محروم ترین مرغم، خال لب خود بنما
حسرت نخورم ہارے، گر داننۂ تو نبود
از سینہ برون کردم آتش زدہ جان خود
تا سوختہ دردے ہمخانۂ تو نبود
از شعلہ چہ ترسانی، اے شمع دل، ار جانم
دوزخ نکند لقمہ، پروانۂ تو نبود
دیوان بقا ندہد وہ روزہ برات جان
گر خسرو مسکین راہ پرواننۂ تو نبود

ترک من، رفتم ز کویت گر زمن کشتی ملول

ترک من، رفتم ز کویت گر زمن کشتی ملول
خیر بادت، میکنم یک سجدۂ فردا قبول
زور و زر باشند اسباب وصال، اما مرا
نیست چیزے غیر زاری در تمنای وصول
بسکہ چشمم سیل خون میارد از ہجران تو
کاروان در رہ نمی یابدز گل جای نزول
دمبدم از خون دل باتو نوسیم نامہ، لیک
جز نسیم صبحدم دیگر نمی یابم رسول
در حریم کعبہ روحانیان، یعنی کہ دل
جز خیال دوست کس را نیست امکان نزول
تابخواند آیت عشق از خط متکین یار
رفت از یادم روایات فروع بے اصول
علاقان گر غافلند از حال خسرو، عیبِ نیست
از مجانین کے خبر دارند ابارب عقول؟

رندان پاکباز کہ از خود بریدہ اند

رندان پاکباز کہ از خود بریدہ اند
در ہرچہ ہست حسن دلاآرام دیدہ اند
خودبین نیند، زانہمہ چون چشم مردم اند
روشندل اند، ازآن ہمہ چون نور دیدہ اند
چون رہروان ز منزل ہستی گذشتہ اند
بے خویش رفتہ اند و بہ مقصد رسیدہ اند
آزاد گشتہ اند بہ کلی زہر دو کون
وز جان و دل غلامی جانان خریدہ اند
باغم نشستہ اند وز شادی گذشتہ اند
از تن رمیدہ اند و بہ جان آرمیدہ اند
از گفتگوی نیک و بد خلق رستہ اند
تا مرحبائے از لب دلبر شنیدہ اند
خسرو، چہ گوئی از خم ساقی من، کزان
جام از شراب ساقی وحدت کشیدہ اند

عمرم گذشت و روی تو دیدن نیافتم

عمرم گذشت و روی تو دیدن نیافتم
طاقت رسید و با تو رسیدن نیافتم
گفتم رخت بینم و میرم بہ پیش تو
ہم در ہوس بمردم و دیدن نیافتم
گفتی بہ خون من سخنے، ہم خوشم، ولیک
چہ سود کز لب تو شنیدن نیافتم
دی با درخت گل بہ چمن ہمنشین شدم
خود باغبان درآمد و چیدن نیافتم
بر دوست خواستم کہ نویسم حکایتے
از آب دیدہ دست کشیدن نیافتم
مرغم کز آشیان سلامت خدا شدم
ماندم ز آشیان و پریدن نیافتم
شد جان خسرو آب کہ از ساغر امید
یک شربت مراد چشیدن نیافتم

ای چہرۂ زیبایِ تو رشکِ بُتانِ آذری

ای چہرۂ زیبایِ تو رشکِ بُتانِ آذری
ہر چند و صفت میکنم در حُسن ازان زیبا تری
ہرگز نباید در نظر نقشی زرویت خوبتر
شمسی ندانم یاقمر، حوری ندانم یا پری
آفاق را گردیدہ ام مہرِ بُتان درزیدہ ام
بسیار خوبان دیدہ ام، امّا تو چیزی دیگری
ای راحت و آرامِ جاں باقدِ چوں سروِ روان
زنیسان مرد دامن کشان کا رامِ جانم می بری
عزمِ تماشا کردہ ای آہنگ صحرا کودہ ای
جان و دل مابردہ ای انیست رسم دلبری
عالم ہمہ یغمامی تو خلقی ہمہ شیدایِ تو
آن نرگس رعنای تو آوردہ کیشِ کافری
خسرو غریب ست وگدا افتادہ شہر شما
باشد کہ از بہرِ خدا سویِ غریبان بنگری

یا رب، اندر دل خاک آن گل خندان چونست

یا رب، اندر دل خاک آن گل خندان چونست
ماہ تابان من اندر شب ہجران چونست
من چو یعقوب ز گریہ شدہ ام دیدہ سفید
آخر آن یوسف گم گشتہ بہ زندان چونست
من درین خاک بہ زندان غم از دوری او
او ز من دور بہ صحرا و بیابان چونست
گوہرے بود کزین دیدہ بغلطید بہ خاک
دیدہ خود خاک شد، آن گوہر غلطان چونست
برتن نازک اور برگ گلے بودے، حیف
ہست انبار گل اکنون، بہ تہ آن چونست
ہمہ جان بود ز بس لطف چو جان بے تن
این زمان در تہ گل باتن پنہان چونست
سبزہ چون خضر ز پیراہن خاکش برخاست
در ہوای عدم آن چشمہ حیوان چونست
مردمان باز مپرسید ز خسرو کہ کنون
در غم دوست ترا دیدۂ گریان چونست

شبم خیال تو بس، باقمر چہ کار مرا

شبم خیال تو بس، باقمر چہ کار مرا
من و چو کوہ شبے، باسحر چہ کار مرا
من آستان تو بوسم، حدیث لب نکنم
چو من بہ خاک خوشم، باشکرچہ کار مرا
بنینم آن لب خندان زبیم جان یک رہ
ز دور سنگ خورم، با گہرچہ کار مرا
پدر بزاد مرا بہر آن کہ تو کشیم
وگرنہ ہا چو تو زیبا پسر چہ کار مرا
اقضاست کہ میرم بہ عشق تو، آرے
بہ کارہامی قضا و قدر چہ کار مرا
بہ طاعتم طلبند و بہ عشرتم خوانند
من و غم تو، بہ کار وگر چہ کار مرا
طلاق دادہ دل و عقل و ہوش را، خسرو
بہ گشت کوی تو با این حشر چہ کار مرا

ترک من دی سخن برہ میکفت

ترک من دی سخن برہ میکفت
ہرکہ د بدش زدو رمہ میکخت
اوہمی رقت و خلق در عقبش
وحدہ لاشریک امیکفت
غلفلی می شنبدم ازر بخش
او سخن ازد رون چہ میکفت
کفتمش بوسۂ بدر زان لب
ضندۂ زد بنازو نہ میکخت
خسرو از دور ہمچو صدہو شان
نظری می فکندو و میکخت

« Older Entries